گریه کنان

سلام مسافر

کوله‏بارت را بر زمین بگذار! پر است از ستاره‏های اجابتی که نیمه‏شب‏ها از آسمان زلال نیایش می‏چیدی.

صفای قدمت؛ بوی باغستان‏های فرادست را می‏دهد.

لب باز کن تا هوا را معطر کنی از شمیم میخک‏ها. چیزی بگو تا عشق از شمیم نفست جان بگیرد.

از راه آمده‏ای. یک ماه تمام، همسایه دیوار به دیوار خدا بودی.

یک ماه تمام، سر بر شانه‏های ملکوت، گریستی بندگی‏ات را. یک ماه تمام، مهمان خدا بودی و خدا میزبان تو.

وقتی به سفر می‏رفتی، کوچک بودی. خاکی بودی. قطره‏ای بودی در جست‏وجوی دریا؛ جاری شدی تا قطره نمانی، تا بزرگ شوی، تا آسمان باشی. یک ماه تمام تن سپردی به نور؛ به زلال جاری بخشش، به خنکای فواره‏های «استغفار».

یک ماه تمام، به دنبال خودت گشتی تا او را بیابی. تا لایق شوی؛ لایق تحیت خدا؛ «سَلامٌ قَوْلاّ مِنْ رَبِّ الرَّحیِمِ».

امروز، روز توست. زیر سایبان رحمت خدا بایست. خنکای مهربانی و رحمت را نفس بکش! نام تو را بر پیشانی آسمان حک کرده‏اند.

فرشتگان، رستگاری‏ات را شادباش می‏گویند؛ رحمت از این لبریزتر؟!

امروز عید توست و عید هم‏سفرانت؛ عید مسافران بهشت که از جاده رمضان، به سرمنزل «عید فطر» رسیده‏اند.

بهار بندگی را به باده‏نوشی آمده‏ام و به شکرانه‏ات جان خواهم افشاند. ای عشق، ای بهار، ای نور، لبیک!

رمضان آمده بود تا از عشق‏های جاری در کوچه پس کوچه‏ها بگوید که دلتنگی بیوه‏زنان را می‏شوید و غفلت روزمرگی مردمان را. رمضان آمده بود تا میزبان را به مهمانی خدا ببرد؛ آمده بود تا جاری کند نمازمان را در کوچه‏های نیاز.

بوی وداع می‏آید.

از جمله لیالى شریفه شب عید فطر می باشد و در فضیلت و ثواب عبادت و احیاى آن احادیث ‏بسیار وارد شده و روایت‏ شده است كه آن شب كمتر از شب قدر نیست. برای درک این شب عزیز انجام اعمالی از ائمه علیهم السلام به ما سفارش شده است :

«ها عَلی بَشرٌ کیفَ بَشَر

رَبُّهُ فیه تجلّی و ظَهَر»

بود در محفل ارباب نظر

نقل شیرینتری از نقل و شکر

می شمردند یکایک چو گهر

مدحت صاحب شمشیر دوسر

«عدی بن حاتم» می گوید: به دیدار امیرالمؤمنین علیه‌السلام رفتم. دیدم در مقابل ایشان، کاسه ای آب، پاره ای نانِ جو و قدری نمک بود. گفتم: یا امیرالمؤمنین، این درست نیست که شما روز را گرسنه، مشغول کار و تلاش سپری کنید و شب را بیدار باشید و همیشه با رنج و سختی ها دست و پنجه نرم کنید و بعد هم افطار شما نان جو و نمک باشد. امام فرمود: «ای حاتم! نفس خودت را به قناعت و ریاضت عادت بده وگرنه این نفس بیش از آن‌چه که برای او کافی است، از تو طلب خواهد کرد.»¹

ابن عباس در ذیل آیه 29، سوره رعد طُوبی لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ از قول پیامبر اکرم (ص) روایتی را نقل می کند که پیامبر اکرم(ص) فرمودند:

ـ امـام عـلـى عـلیه السلام یاران رازدار محمد صلى اللّه علیه و آله مى دانند كه من حتى لحظه اى دسـت رد بـه سـیـنـه خـدا و پـیـامـبـر او نزدم در جاهایى با جان خود پیامبر را یارى رساندم كه دلیران مى گریزند و گامها واپس مى رود این شجاعت و مردانگى را خداوند به من ارزانى داشت .

ابن عباس می گوید که: شنیدم از رسول خدا صلی الله علیه و آله که می فرمود: چونکه مرا به آسمانها سیر شبانه دادند به هیچ ملکی از ملائکه برخورد نکردم، مگر اینکه از من درباره علی بن ابی طالب علیه السلام سؤال می کردند تا جایی که من گمان کردم اسم علی علیه السلام از اسم من مشهورتر است.

آدم ها هر قدر هم که خودشون رو بزرگ و دست نیافتنی بدونن، بالاخره زیر این آسمون کبود در مقابل یه نفر زانو می زنن و سر تسلیم فرو می آرن...

یکی از شخصیت های غیر قابل تکرار تاریخ، که دوست و دشمن در مقابلش زانو می زنن، در مکتبش شاگردی می کنن، و شیفته مرام و غیرت و محبت و ایمانش اند، مولای متقیان، امیرمؤمنانه.

به حکم این دو قضیه، همگی یه جورایی دلمون لک می زنه واسه جلب رضایت آقامون علی(ع) ؛ چون عاشقانه بهش معتقدیم و ایمان قلبی داریم.

پاره ای از سخنان امام مظلوم علی علیه السلام که در مواضع گوناگون و به مناسبتهای مختلف ابراز داشته است:

ـ امـام عـلـى عـلـیـه السلام از آن زمان كه خداوند محمد صلى اللّه علیه و آله را مبعوث كرد روى خوشى و آسایش را ندیدم ، خدا را شكر به خدا سوگند در كوچكى در بیم و وحشت به سر مى بردم و در بزرگى در جهاد و مبارزه .

اشک توی چشم‌هایش جمع شده بود. می‌گفت مرا با هیچ‌کس برادر نکردی. پیامبر که توی مدینه جاگیر شد، همه را دوتا دوتا برادر خوانده بود؛ مهاجرین و انصار را. عقد اخوت خوانده بود بینشان.

حالا علی مانده بود تنها. پیامبر لبخند زد. گفت: «تو برادر خودم هستی، در دنیا و آخرت.»

با این‌که خودش گفته بود: مسلمان را چه ‌باک مظلوم واقع شود آن‌هنگام که در دین خود ثابت بماند¹، اما دیگر از حد گذرانده بودند. امیر، سوز دلش این‌گونه فریاد می‌کرد:از کمک و عطایا کم نگذاشتم، اما یارى ام نمى کنید. پراکنده شدید و به اختلاف روى آورده اید. نه به من راضى مى شوید و نه علیه من شورش مى کنید. اکنون از مرگ بهتر آرزو ندارم.²

اصبغ بن نباته گوید: هنگامى كه امیرمؤمنان علیه‏السلام ضربتى بر فرق مباركش فرود آمد كه به شهادتش انجامید مردم بر در دارالاماره جمع شدند و خواستار كشتن ابن ملجم - لعنة الله - بودند. امام حسن علیه‏السلام بیرون آمد و فرمود: اى مردم! پدرم به من وصیت كرده كه كار قاتلش را تا هنگام وفات پدرم رها سازم. اگر پدرم از دنیا رفت تكلیف قاتل روشن است و اگر زنده ماند خودش در حق او تصمیم مى‏گیرد. پس بازگردید خدایتان رحمت كند.

پس از شهادت امام علی (ع ) حسن بن على (ع ) به خطبه ایستاد و خدا را ستود و بر او ثنا گفت و بر پیامبر درود فرستاد و سپس گفت :

مولاى من!

خلیفه نیستى‏

سلطان هم

فقط امام اول مظلومانى‏

و جاى پنج سال

مى‏شد كه پنجاه سال حاكم باشى‏

مى‏شد كه شامات را

چون دندانى كند و پراكند

كه سهم بچه‏هاى ابوسفیان باشد

و در امارت كوفه

كارى هم به «ابن‏ملجم» و «قطام» داد.

مى‏شد هر سال

به هند و پارس‏

به چین و ماچین دعوت شد

سلطان روم

به افتخار حضورت برپا كند

چیزى شبیه همین ضیافت‏هاى شام‏

در تالارهاى آیینه و مرمر

و پشت درهاى بسته

مى‏شد حسین و حسن را با خود همراه كرد

یكى مشاور اعظم‏

یكى وزیر خزانه‏دارى كل‏

مى‏شد كارى كرد

كه جعده هم مشاورت امور بانوان را عهده‏دار باشد

یا كاره‏اى كه زهر نریزد

یا نه

حكومت ایران هم مى‏شد كه سهم حسن باشد

حكومت عراق، سهم حسین‏

حتى عقیل را مى‏شد سه چهار سالى‏

با حقوق ارزى آن روز

به اندلس فرستاد

مى‏شد محمد حنفیه

سفیر سازمان ملل باشد

مانند این پسرخاله‏ها

كه تا هنوز و تا همیشه سفیرند!

مى‏شد كنار رود فرات

كاخى سبز ساخت‏

براى تابستان‏ها

سرى به بغداد زد

بر بالاى كوه ابوقبیس‏

كاخى سپید داشت

چیزى شبیه كاخ سعدآباد

شبیه كاخ ملك فهد

كاخى بلندتر از خانه خدا

مى‏شد كه بعد خود

به فكر پادشاهى فرزندان بود

مثل همین ملك حسین و ملك حسن

مثل همین حیدر على‏اف‏

و اف بر این دنیا...

مى‏شد كه امام على بود و

با تمام جهان ارتباط داشت‏

مثل همین امام على رحمانف

مى‏شد با خانم رایس دست داد

مى‏شد انبان خویش را پر كرد

از شیر مرغ و جان آدمیزاد

از وعده و وعید

و افطارى داد از بیت‏المال‏

و جامه‏هاى اطلس و ابریشم پوشید

با میمون و سگ بازى كرد

رقاصه‏هاى روم را دعوت كرد

با چشم‏بندى و آتش‏بازى

شب را به صبح رساند

در برج‏هاى دوبى سهمى داشت‏

و در بازار بورس، دستى...

نشست بالاى تختى و

كلاهى از مروارید و زر بر سر گذاشت‏

یا دست كم

هر روز یك اسب پیش‏كش قبول كرد

یك شمشیر مُرصّع

كه نام تو بر آن حك شده باشد

این تحفه‏ها از هند است

آن جامه‏ها از روم

این فرش‏هاى ابریشمین از ایران ...

جشنى بگیر

بگو كه شاعران قصیده بخوانند

شب را زود بخواب

كه كاترینا و سونامى در راه است‏

براى كندن چاه

به بردگان سیاه فرمان بده‏

به شركت‏هاى چند ملیّتى‏

براى بردن نان فرصت نیست‏

این را به سازمان غله و نان بسپار!

این وقت شب‏

نشسته‏اى و به من لبخند مى‏زنى‏

مى‏دانم

این‏گونه شعرها خوب نیستند

اما مولاى من!

آن كفش‏هاى وصله‏دار هم

مناسب پاى حضرت حاكم نیست!

گفتند: "براي شبهاي قدر، مطلبي بنويس! "  اينگونه شروع كردم:

"سال‌هاست، موش سفيد روز و گربه‌ي سياه شب، مدام موش و گربه بازي درمي‌آورند، دنبال هم مي‌دوند، تو جا مي‌ماني، دل مي‌رود، سياهي مي‌آورد، فراموشي خانه مي‌كند، ... ، حالا يك فرصت دوباره، يك ... "